Grind, gatenkaas en konijnen…

Wij waren een midweekje in Midden-Limburg. Bauke was mee en heeft de tijd van zijn leven gehad. Nog nooit had hij zoveel konijnen gezien…. en geroken. We hadden er letterlijk en figuurlijk onze handen vol aan.

Grind…
Onze uitvalsbasis gedurende de afgelopen dagen vonden we in Midden-Limburg in het gebied net ten zuidwesten van Roermond. Een gebied dat doorspekt is met de littekens van de decennia lange grindwinning. Nadat mensen en machines vertrokken zijn blijven enorme gaten over die zich vullen met het water uit de Maas. De natuur neemt opnieuw bezit. Fauna en flora passen zich aan de nieuwe omstandigheden aan. Er ontstaan Maasplassen. Ook de mens past zich aan. Er ontstaat nieuwe ruimte voor (water)recreatie en, zoals bij Heel, ruimte voor drinkwaterwinning. Door oeverfiltratie maakt men drinkwater uit het maaswater. Het was overigens goed te drinken

De overige ruimte bestaat uit industrieterreinen, agrarische gronden, heideveldjes en bos. Het meeste bos is cultuurbos. Ooit aangeplant om stuthout voor de mijnen te leveren. Rond Beegden probeert men nu om de eenzijdige bezetting met naaldbomen meer divers te maken. Hoe dan ook, voor Bauke maakt het niet veel uit. Cultuurbos of niet, de overduidelijke wildsporen verklaarden de opgewonden staat wanneer we met Baukmans gingen lopen. Ervaren veldwerkkeurmeesters gaven ons al eerder de tip mee om de jonge hond vooral in staat te stellen met zijn neus te werken. Dat gereedschap moet hij leren ontwikkelen. Dat in het bos de neus voortdurend aan de grond zit is niet zo’n probleem. Waneer het opdoen van grondverwaaiiing niet leidt tot beloning zal er weinig effect zijn op de kophouding in het open veld. Natuurlijk houden we dat wel een beetje in de gaten.

Gatenkaas en konijnen…
Over gaten gesproken… Direct bij aankomst op onze vakantiebestemming bleek de grond grote overeenkomsten met gatenkaas te vertonen. Overal gaten. Het was ook direct duidelijk waar die gaten door ontstaan waren. De velden rond onze tijdelijke woning waren vergeven van de konijnen, niet vijf of tien maar tientallen. En niet zo maar konijnen. Het waren exemplaren die gewend waren aan de mens, sommige exemplaren ook overduidelijk aan honden. Joepie . Bauke ging direct helemaal door het lint. Hij wilde er achteraan, hij wilde het ruiken, hij wilde het allemaal. Even lekker ontspannen een stukje lopen op het vakantiepark was er niet bij. Vooral rond de schemering, wanneer de bunnies het meest actief zijn, was Bauke geobsedeerd door de kleine pluizebolletjes. Zeker wanneer ze, niet erg onder de indruk van zo’n draadhaartje, gewoon bleven zitten.

Stelt u zich even de laatste uitlaatronde van de dag voor. We gaan op pad om Bauke in staat te stellen om nog even af te tappen en z’n behoeften te doen. Maar Baukmans had daar helemaal geen tijd voor. Neus en ogen maken overuren en tot in Aken is te horen dat hij opgewonden is. Lang verhaal kort: uitlaatrondjes zijn bewerkelijk, mede-parkbewoners weten dat we er zijn en Bauke gaat de nacht in met teveel vulling in blaas en darm. Het daaropvolgende reveille komt dan ook eerder dan ons lief is.

Gelukkig hadden we een fiets geregeld. Goed voor de baas en ook goed voor Bauke. Dus gingen Bauke en ik iedere ochtend na het ontwaken en aan het einde van de middag samen een stuk fietsen langs De Lange Vlieter en de Beegderheide. Ook hier was de grond doorspekt met konijnenholen. Ook nu, zeker in de vroege ochtend en vroege avond, zaten ze in tientallen in open veld. Maar naast de fiets had Bauke simpelweg geen tijd om uit z’n plaat te gaan.

En dus werd in de dagen die volgde de lucht van konijnen iets ‘normaler’ en leidde vluchtende konijnen niet automatisch tot najagen.
Ook in de directe omgeving van onze vakantiewoning nam de obsessie enigzins af. Wel alert met neus en oog maar niet zo lawaaiig konden we de uitlaatrondjes doen.

We hanteren ten aanzien van dit obsessieve gedrag dezelfde aanpak als bij katten. We dwingen rust af. We zoeken de verleiding op, al hoefden we nu niet te zoeken , en proberen Bauke met kalme maar vastberaden interventies tot rust te brengen. Dus bij aanblik en/of verwaaiing zitten of down totdat er een zekere rust (of liever: berusting) is waar te nemen. Dan gaan we verder met wat we deden. Het heeft effect, al zijn er voor ons niet voldoende dagen in deze omgeving om een aanvaardbaar niveau van respect bij Bauke te krijgen. Dus moeten we na thuiskomst maar eens wat vaker de duinen of andere konijnrijke gronden opzoeken.

Tips?

Bauke is niet de eerste jonge staande hond die de verleiding van dartele konijntjes moet leren respecteren. Wij proberen dit respect te trainen door in te zetten op (geforceerde) rust. Zoals altijd houden wij ons aanbevolen voor de ervaringen van anderen. Heeft u dus tips? Deel die dan met ons door hieronder een reactie te geven.

Nieuwsgierig naar de Maasplassen?
Meer over de recreatiemogelijkheden rond de Maasplassen door VVV Midden-Limburg